بلاي تورم بر سر سفره مردم/جبهه ملي ايران

 

 

 جبهه ملی ایران

هم ميهنان گرامي،

از زمان روي کار آمدن دولت نهم با شعارهاي فريبنده مهرورزي و عدالت گستري، پخش پول نفت، دريافت دستوري و مستقيم پول از بانک ها براي تأمين هزينه هاي جاري دولت و دستگاه هاي فرادولتي، دادن وعده هاي بي سرانجام رئيس دولت در سفرهاي استاني و هزينه کردن پول براي طرح هاي به اصطلاح زودبازده، هرگونه رابطه منطقي ميان درآمدها و هزينه هاي دولت، و ميان توليد و عرضه کالا و خدمات مورد نياز جامعه، با مقدار پول در گردش در اقتصاد، از ميان رفته است. هزينه هاي افزون بر بودجه دولت در سال 1384 به 6/7 ميليارد دلار، در سال 1385 به 7/9 ميليارد دلار و در سال 1386 بر پايه ارقام شش ماهه اول، دستکم به 17 ميليارد دلار رسيده است.


در حاليکه رشد اقتصادي 5 تا 6 درصدي مستلزم رشد عرضه پول به مراتب کمتر از آن است، رشد نقدينگي 30 تا 40 درصد در سال، (3/34 درصد در سال 1384، 4/39 درصد در سال 1385 و 9/36 درصد در شش ماهه اول سال 1386)، يعني دو برابر شدن نقدينگي در سه سال اخير، نرخ رسمي تورم براي مصرف کننده در سراسر کشور را از حدود 12درصد در سال 1384، به حدود 20درصد در سال 1386 و در سال جاري به حدود 25درصد مي رساند.

 

ادامه مطلب

 

آیین بزرگداشت دکتر محمد مصدق در یکصد و بیست و ششمین سال تولد آن رهبر ملی برگزار گردید

 

به رسم همه ساله و به دعوت جبهه ملی ایران امروز ۲۹ اردیبهشت یکصد و بیست و ششمین سال تولد رهبر ملی ایران بر سر مزار آن رهبر دکتر محمد مصدق برگزار گردید .

در این مراسم که گروه قابل توجهی از افراد ملی حضور داشتند در صفهای منظم و با شاخه های گل و با سر دادن سرود ای ایران وارد قلعه احمد آباد محل برگزاری آیین شدند و یاد و راه آن رهبر ملی را گرامی داشتند .

مراسم در ساعت ۱۰ بامداد با سخنرانی مهندس عزت الله سحابی آغاز گردید و در ادامه آقای دکتر داوود هرمیداس باوند سخنگوی جبهه ملی ایران با تشریح نهضت های ملی از شادروان امیرکبیر تا شادروان دکتر محمد مصدق حرکتهای ملی را در ایران تحلیل نموده و ملی شدن صنعت نفت را از دیدگاه تاریخی و حقوق بین الملل و تاثیر آنرا در منطقه تشریح نمودند . در ادامه نوه شادروان دکتر محمد مصدق بعنوان مسئول هیئت امنای قلعه احمد آبادبه تشریح فعالیت های هیئت امنا پرداختند و اعلام نمودند در آینده نزدیک موزه ای در قلعه احمد آباد تاسیس خواهد شد .

مراسم در ساعت ۱۲ با سردادن سرود ای ایران توسط حاظران به اتمام رسید . این مراسم با حضور علاقه مندان به دکتر مصدق که از تمامی کشور از جمله آذربایجان خراسان کردستان کرمانشاه همدان و همچنین حضور افراد برجسته ملی و همینطور گل بست های احزاب ملی ایران جلوه ای زیبا به خود بخشید .

حضور نیروهای امنیتی در تمامی منطقه محسوس بود ولی خوشبختانه آیین بزرگداشت در آرامش برگزار شد .

 

سودايي براي انحراف تاريخ

 

 

بررسي پرونده خليج فارس در نشست جوانان بنياد باران

اعتماد

 

در دومين نشست جوانان بنياد باران در سال 87 نظام حقوقي و سياسي خليج فارس و جزاير سه گانه مورد بررسي قرار گرفت.

در اين جلسه داود هرميداس باوند با تاکيد بر اينکه خليج فارس در طول تاريخ و از دوران هخامنشيان و اشکانيان و حتي بعد از اسلام، درياچه يي ايراني بوده است و هر کس در ولايت فارس حاکميت داشته، در خليج فارس داراي سلطه موثري بوده است، گفت؛ بعد از قدرت يابي آل بويه در ايران، سلطه ايران بر تمامي خليج فارس و حتي درياي عمان و مسقط گسترش پيدا مي کند و پس از آن در دوره سلجوقيان و ايلخانيان و اتابکان فارس نيز بر تمامي خليج فارس به معناي امروزي آن اعمال حاکميت مي شد.

وي افزود؛ پس از سال 1505 امپراتوري دريايي پرتغال ظاهر مي شود و موفق مي شوند براي يکصد سال، سلطه خود را بر خليج فارس تحميل کنند و امراي هرمز را خراجگزار خودشان قرار دهند. ولي در زمان شاه عباس (1603 ميلادي) ايرانيان موفق مي شوند بر بحرين اعاده حاکميت و در سال 1612 منطقه امروزي امارات را از دست پرتغالي ها خارج کنند. اين استاد دانشگاه اظهار داشت؛ در سال 1620 بر قشم و هرمز نيز اعاده حاکميت صورت مي گيرد. در اين دوره حاکميت پرتغالي ها به مسقط و عمان محدود مي شود. در زمان صفويه اين حاکميت ايران، حاکميت موثري بود و پس از فتنه افاغنه و بحران داخلي، عماني ها براي مدتي راهزني دريايي را در پيش مي گيرند، تا اينکه نادرشاه با نيروي دريايي موثري مجدداً اعمال حاکميت مي کند و اعراب راهزن را سرکوب مي کند و در خدمت نيروي دريايي ايران قرار مي گيرند. بعد از مرگ نادرشاه نوعي جابه جايي جغرافيايي صورت مي گيرد. هرميداس باوند درباره سابقه ادعاي اعراب نسبت به جزاير سه گانه گفت؛ در حالي که حضور شيوخ در خليج فارس به قرن 18 برمي گردد، آنان هم اکنون ادعا مي کنند داراي حاکميت تاريخي در اين منطقه هستند. مساله جزاير ايراني پس از به پادشاهي رسيدن کريم خان مطرح شد. در نقشه هاي وزارت جنگ انگليس که تقديم ناصرالدين شاه شد، نقشه هاي درياداري و... جزاير سه گانه (ابوموسي، تنب بزرگ و کوچک) تحت مالکيت ايران دانسته شده است. اين ديپلمات سابق افزود؛ در آغاز قرن بيستم، انگليس با چالش دو قدرت بزرگ (آلمان و امريکا) مواجه مي شود. در اين شرايط اين قدرت ها تصميم مي گيرند با شيوخ عرب از جمله عمان قراردادهاي تحت الحمايگي امضا کنند و براساس آن متعهد شوند با هيچ دولتي وارد مذاکره نشوند و سرزمين هاي خودشان را در هيچ صورتي با ساير کشورها معامله نکنند. عمان هم در آن هنگام تقاضا مي کند تحت الحمايه ايران شود و اين موضوع موجب نگراني انگليس مي شود. در نهايت کويت نيز تحت الحمايه انگليس مي شود.

هرميداس باوند در ادامه سخنان خود اظهار داشت؛ در سال1903 نخست وزير انگلستان از دولت اين کشور مي خواهد مالکي براي جزاير سه گانه ايراني پيدا کنند و سرانجام شيخ شارجه به عنوان مالک اين جزاير عنوان مي شود و انگليس به دولت ايران اين مساله را اعلام مي کند و در مقابل ايران نيز به اين تصميم اعتراض مي کند و طي مذاکرات ايران تصميم مي گيرد پرچمش را از اين جزاير بردارد و ماموران گمرک را نيز خارج کند تا پيرامون اين موضوع مذاکره صورت گيرد.

وي تاکيد کرد؛ تنب بزرگ و ابوموسي بلاصاحب نبوده- طبق قوانين آن دوران حق تقدم مالکيت يک سرزمين بلاصاحب با کشوري بوده که براي اولين بار پرچم خود را در آنجا نصب کرده است- در حالي که ابوموسي و تنب کوچک از ابتدا متعلق به ايران بوده اند.

اين استاد دانشگاه تهران گفت؛ طي سال هاي 1904 تا 1968 انگليسي ها تنب بزرگ و کوچک را به راس الخيمه و ابوموسي را به شارجه واگذار کردند و در مذاکرات 1938 ايران با انگليس، ايران پيشنهاد مي کند براي جلوگيري از قاچاق دو کشور به صورت مشترک اقدام کنند. اما دولت هند مخالفت مي کند و آن را با سلطه بلامنازع خويش در تضاد مي بيند. داود هرميداس باوند با اشاره به سياست دولت انگلستان در قبال جزاير خليج فارس گفت؛ انگليس جزاير خليج فارس را به سه دسته ايراني، عربي و مورد مناقشه تقسيم کرده بود و بحرين، ابوموسي، تنب بزرگ و کوچک نيز در دسته سوم قرار داشتند. از سال 1968 (همزمان با خروج انگليسي ها از منطقه) مذاکرات ايران با انگليس پيرامون اين جزاير آغاز مي شود و شيوخ عرب نيز دولت انگلستان را داراي صلاحيت مي دانستند و تصميمات آن را به رسميت مي شناختند. وي افزود؛ در سال 1969 شاه طي مصاحبه يي در دهلي نو اعلام کرد ايران ادعايي نسبت به بحرين ندارد. هيچ رفراندومي نيز درباره مالکيت آن صورت نگرفت. يک سال بعد، موضوع جزاير سه گانه پيش آمد و ايران موافقت مي کند که در جنوب ابوموسي، شيخ شارجه مديريت داشته باشد. همچنين اين مساله مورد توافق قرار مي گيرد که هر دو طرف در اين منطقه ماهيگيري کنند و تامين امنيت جزيره نيز به عهده ايران گذاشته مي شود. سپس در مورد تنب ها نيز به صورت شفاهي توافق صورت مي گيرد.

وي تاکيد کرد؛ امارات ادعاي «مالکيت تاريخي» مي کند، در حالي که اين واژه، واژه مجعولي است. همچنين ادعا مي کنند که در فاصله سال هاي 1870 تا آغاز قرن بيستم مسائلي پيرامون جزاير خليج فارس مطرح بوده که با سکوت انگلستان مواجه شده است. اماراتي ها معتقدند قرارداد مالکيت ابوموسي در شرايط تحميلي بوده است، در حالي که اين گونه نبود.

باوند افزود؛ نماينده انگليس در شوراي امنيت نيز تصريح مي کند اين جزاير سه گانه محل اختلاف است و با ضرس قاطع اعلام نمي شود که متعلق به شيوخ عرب است.

وي در پايان گفت؛ در زمان هاشمي رفسنجاني، شيخ زائد يادداشتي را پيرامون مالکيت ابوموسي ارسال کرد که پاسخ آن را براساس اصول ديپلماتيک تنظيم کرديم که همان يادداشت سبب شد نظر شيخ زائد تغيير کند.

 

منافع ملي در مسلخ مباني ارزشي

 

 

حفظ تماميت ارضي، يکي از ابتدايي ترين مسئوليتهاي هر حکومت در برابر ادعاها و تهديدهاي خارجي است. اين وظيفه نه تنها از برجسته ترين و شناخته شده ترين قواعد عرفي حقوق بين الملل است، بلکه در کنوانسيون هاي بين المللي متعدد، به ويژه منشور ملل متحد، به صراحت دفاع از تماميت ارضي را حق ذاتي هر دولت و عضو جامعه بين الملل تلقي نموده است. بديهي است انتظار اين است که مسئولان کشور، يا نمايندگان آن، با آگاهي از اين مسئوليت تاريخي، ملي، قانوني و اخلاقي، در صورتي که در مجامع و محافل بين المللي با ادعاهايي نسبت به تماميت ارضي و منافع حياتي کشور روبرو شوند، در مقام رد، نفي و رفع چنين ادعاها برآمده و بر صحت حقوق و حقانيت کشور خود پاي فشارند، با علم و آگاهي به اينکه سکوت در برابر ادعاهاي مورد بحث بعنوان رضايت به حقانيت طرف مقابل تلقي شده و در آينده نيز بر همين پايه مورد استناد در مراجع قضايي و سياسي قرار خواهد گرفت. دريغ آنکه طي دو سال گذشته در برابر ادعاهاي مجعول نسبت به منافع حياتي ايران در نشست هاي برگزار شده، دولت جمهوري اسلامي سياست سکوت را در پيش گرفته است. چنانکه وقتي در نشست سران کشورهاي ساحلي درياي مازندران برخي از رهبران شرکت کننده اصالت حقوقي عهدنامه هاي 1921 و 1940 را زير پرسش برده و آنها را بتاريخ مي سپارند، رييس جمهوري کشور ادعاي خلاف واقع آنان را با سکوت برگذار مي کند. به همين ترتيب، در نشست هاي اتحاديه عرب در دمشق، وقتي اظهار نظرهاي چالشگرانه و صدور بيانيه اي نسبت به جزاير ايراني مي شود، وزير خارجه جمهوري اسلامي دم فرو مي بندد؛ و سرانجام در نشست شوراي همکاري خليج پارس، رييس جمهوري اسلامي در مواجهه با نقشه اي با نام مجعول براي خليج پارس، ادامه حضور را بر خروج مرجح مي داند.

اينک، با توجه به نکته هاي گفته شده، اين پرسش ها براي مردم ايران مطرح است:

1- چه ضرورت سياسي ايجاب نموده بود که رييس جمهور کشوري بدون دعوت رسمي در اجلاس شوراي همکاري خليج پارس شرکت کند و زير نقشه اي با نامي مجعول براي خليج پارس بدون هيچگونه واکنش نشست نمايد؟

2- چه مصالح سياسي اقتضا مي کرد که وزير امور خارجه کشور به عنوان عضو ناظر در نشست اتحاديه عرب در دمشق شرکت نمايد تا نمايندگان اتحاديه، برخلاف نزاکت بين المللي، حضور او را ناديده گرفته ضمن اظهار نظرهاي چالشگرانه عليه ايران به صدور بيانيه اي حاکي از ادعاي مجعول نسبت به جزاير سه گانه ايراني اقدام نمايند. اسفبارتر آنکه رييس جمهور عراق که کشورش شهرت به داشتن روابط ويژه و نيک با ايران است، با بي پروايي در همين نشست از ادعاي مجعول دولتهاي عرب نسبت به جزاير ايراني پشتيباني نمايند.

3- سرانجام، وقتي که در رابطه با منافع ايران در درياي مازندران، رهبران دولتهاي ساحلي منافع تاريخي و حياتي ايران را ناديده ميگيرند و مباني حقوقي مورد استناد ايران را به تاريخ مي سپارند، وزير خارجه جمهوري اسلامي گامي فراتر نهاده و برخلاف موضع اظهار شده دولت متبوع خود مبني بر حفظ حداقل حقوق حقه ايران در بستر و زيربستر آبهاي مجاور دريا، حق ايران را حتا کمتر از آن اعلام مي نمايد، بدون اينکه به پيامدهاي حقوقي و سياسي اين نوع اظهارات توجه داشته باشد.

4- شگفتا که مقامهاي جمهوري اسلامي در جايي که منافع ملي و حياتي ايران مطرح است، سياست سکوت را پيش ميگيرند، ولي در جايي که ايران منافع حياتي و بنيادي ندارد، مواضع چالشگرانه و دخالت جويانه را خط مشي خود قرار داده اند؛ رويه اي که ملت ايران بهايي سنگين بابت آن پرداخته، مي پردازد و در صورت ادامه خواهد پرداخت.

جبهه ملي ايران، براين باور است که مسئولان جمهوري اسلامي در رابطه با سياست خارجي کشور، پيش از هر چيز بايد براي منافع ملي الويت قائل شوند و مباني ارزشي را در جهت و خدمت منافع ملي مورد استفاده قرار دهند، نه آنکه منافع ملي و مردمي درمسلخ مباني ارزشي فدا گردد. ديگر آنکه شايسته است مقامات تصميم گيرنده نسبت به واقعيات و حقانيت تاريخي، حقوقي و سياسي مسائل ارضي و مرزي کشور خود آگاهي کافي داشته باشند و به پيامدهاي حقوقي و سياسي موضعگيريها و اظهار نظرهاي رسمي، بويژه شعارهاي افراطي چالشگرانه و بازتابهاي آن در رابطه با منافع ملي وقوف لازم داشته باشند.

جبهه ملي ايران

24 ارديبهشت 1387

 

با دکترداوود هرمیداس باوند پیرامون سه جزیره ایرانی - خلیج پارس

 

گفتگوی امیر پریزاد با دکتر هرمیداس باوند

پرسش : پیرامون ادعای واهی شیخ نشین امارات و وظیفه نسل جوان ما روشنگری بفرمایید .

پاسخ : آنها بر مبنای یک ادعای واهی معتقدند در طول تاریخ بر این جزایر حاکمیت داشته اند !

حتی حضور آنها از دو قرن هم تجاوز نمی کند و تمام اسناد و مکاتبات نقشه های قرن نوزده در مدت یک قرن تاکید بر تعلق این جزایر به ایران هست و برای یک دوره 60 ساله اشغال غیر قانونی بوسیله یک قدرت استعماری شده بود بنام شیوخ و بعد هم همان قدرت به نمایندگی همان شیوخ که بدون اینکه مذاکرات و نتایج مذاکرات مورد انتقاد و اعتراض آنها باشد انجام گرفت تا آخرین لحظه و پس از آن بود ادعای مجعول برای مدتی آرام بود پس از پایان جنگ 8 ساله این ادعا بصورت گسترده تری مطرح شد .

نکته در خور توجه اینست که موضع گیری ای که جوامع عرب و کشورهای عربی نموده اند بدون توجه به واقعیت های تاریخی ، حقانیت حقوقی و سیاسی مسیله ، صرفا بر اساس یک موضع گیری قبیله ای حمایت خود را نسبت به ادعای مجعول شیخ نشین امارات ادامه داده اند .

حتی کشورهای اتحادیه عرب مانند موریتانی و جیبوتی یا سومالی بدون اینکه مطالعه کنند که این مسیله برای اینکه اختلاف بین ایران و انگلیس برای مدت ها مذاکراتی انجام گرفته می باید حقانیتی وجود داشته باشد که این مذاکره انجام بگیره صرفا بر اساس یک تفکر قبیله ای بدون چون و چرا با صدور قطعنامه هایی به اتفاق آرا اهتمام می ورزند .

تنها موردی که اتحادیه عرب قطعنامه ای با اتفاق آرا تصویب کرده در مورد ادعای مجعول نسبت به جزایر ایرانی بوده است .

حتی در مورد مسایل اسراییل و مسایل دیگر اینها نتوانسته اند یک همبستگی و همکاری داشته باشند در هر حال موفق نشدند اختلافات خود جوامع عرب را حل و فصل کنند . مانند اختلافاتی که امروز در سودان و سومالی و جاهای دیگر جهان عرب وجود دارد ولی

تنها موردی که توانسته اند اتفاق آرا داشته باشند در مورد جزایر ایرانی است .


و عجیب اینست که سوریه هم که از نظر نفت و کمک های مالی از سوی ایران منتفع هست و مسایل منطقه ای که ایران بار سنگینی را به جان خریده به دلیل اتخاذ مواضعی که هیچگونه ارتباطی با منافع حیاتی و اساسی ایران ندارد اما به نفع سوریه هست ، حتی سوریه هم در این رای گیری شرکت کرده و تاسف بار تر اینکه رییس جمهور عراق نیز در اجلاس اخیر ، او هم همراه و همگام با کشورهای عربی شده صرفا بخاطر مقاصد و موقعیت خاص خودش ولی در قبال این نوع موضع گیری ها متاسفانه جمهوری اسلامی صرفا با اعلامیه های بسیار بسیار ساده که بجای برخورد با دشمن عمده منطقه یا بجای برخورد به مسایل اساسی ، حتی توجه به موضوع های حاشیه می شود بسنده کرده و همین مسایل سبب شده تا شورای همکاری خلیج فارس که در جنگ هشت ساله مشارکت جدی در تجاوز عراق داشت یعنی نه تنها کمک مالی سیاسی و تبلیغاتی بلکه کمک های لجسستکی که مانند کویت که جزایر خودش را در اختیار عراق گذاشت و حتی عراق از پایگاه عربستان جزیره سیری را بمباران کرد .

از نظر حقوق بین الملل بایستی این کشورها هم در پرداخت غرامت به ما سهیم باشند اما دولت ایران با توجه به دلایلی این مسایل را مطرح نکرده که می بایست مطرح می کرده و اگر هم می خواست گذشت کند بعنوان امتیازی ، متاسفانه سبب شده که آنها موضع گستاخانه تری همواره در پیش بگیرند .

چنانکه در مورد مسیله گرفتن غرامت از عراق وقتی ما غرامتی که سبب ویرانی تلفات جانی و مالی و هزاران میلیارد خسارت وارد شده ، وقتی مطرح نکنیم امروز حکومت عراقی که مدعی هستند با ایران روابط حسنه دارد حتی درمورد عهدنامه 1975 تردید می کند و بعد هم در اتحادیه عرب برای جزایر ایرانی از اعراب پشتیبانی می کند .

بنابر این وقتی ایران حقوق مسلم خودش را مطرح نکند ، پی گیری نکند سبب می شود که دیگران جسورتر و گستاخ تر می شوند و بخصوص جو بین المللی هم که به سوی انزوا کشیدن جمهوری اسلامی هست و بسیج کشورهای عربی منطقه و دیگران هست ، مجموعه این شرایط دست به دست هم داده و آنها را بیش از پیش نسبت به ادعای مجعول خودشان بی پروا تر نموده است .



پرسش : حضور مردم در اعتراض به ادعای واهی شیخ نشین امارات تا چه حد موثر هست و آیا مگر صدورقطع نامه های دولتی بسنده نیست ؟



تمام جنبشی که در یکصد سال اخیر از انقلاب مشروطه گرفته تا به امروز در جامعه ایران انجام گرفته صرفا به خاطر حضور و مشارکت مردم در اداره امور جامعه و بخصوص در مورد تصمیم گیری هایی که با مردم و نسل موجود و آینده و تاریخ مملکت ارتباط دارد

و دولت بعنوان کارگزار مردم است ،

بنابر این اگر از سوی دولت کوتاهی ، قصوری در حفظ منافع حیاتی و اساسی و تاریخی مردم انجام گیرد بر مردم هست که با اعتراض و تظاهرات و حضور خودشان به اشکال مختلف خواه از طریق ارتباط جمعی این اعتراض و انتقاد خودشون را نسبت به نارسایی و نابسامانی و پی آمد های منفی آن ها اعلام و ابراز دارند .

وقتی وزیر خارجه ای در اجلاس اتحادیه عرب حضور پیدا می کند بعنوان ناظر که هیچ ضرورتی هم به این حضور به چشم نمی خورد و وجود نداشته و در این اجلاس دبیر کل اتحادیه عرب نسبت به جزایر ایرانی مطالبی رو اشعار می دارد و نماینده لیبی پیشنهاد ارجاع به دیوان بین المللی دادگستری می کند و نهایتا بیانیه ای برای انتقال به شورای امنیت صادر میشود که وزیر خارجه جمهوری اسلامی با سکوت خودش که از لحاظ حقوق بین الملل برخی معتقدند سکوت دال بر رضاست در آنجا ساکت می نشنید و پس ازترک آنجا ؛ 6 روز بعد در یک مصاحبه ای استدلال می کند که این جزایر جز جدا ناشدنی ایران است .

اما اثری که می باید در آن اجلاس می گذاشته ، نگذاشته است .


کسانی که مسیولیت مدیریت امور جامعه بخصوص مسیولیت سیاست خارجی کشور را دارند و ایشان ، مسیول بودند که پاسخ ادعای مجعول را بدهند و نمی کنند و اینها در خور اعتراض هست .


بنابراین تجمع ، اعتراض به نحو برخورد ناصحیح در قبال ادعای مجعولی است نسبت به منافع حیاتی و اساسی ایران و بمنظور عدم تکرار موضع گیری های مشابه چه در مورد جزایر ایرانی و چه در خصوص دریای مازندران و مسایل دیگری که در اثر قصور و کوتاهی سبب شده ادعا ها بی پروا تر نسبت به منافع حیاتی سرزمین ایران مطرح بشود .


بنابراین چنین حضوری ، اعتراضی است مسالمت آمیز وبه حق برای نسل جوان

این تنها چیزی است که در شرایط موجود می توان انجام داد .


با سپاس از شما که دیدگاه خود را بیان فرمودید .


لازم به ذکر است که بیانات ایشان پیرامون نظام حقوقی خلیج پارس ، به دلیل جامع بودن ، در مقاله دیگری به دید همگان خواهد آمد

دعوت به گردهمایی در روز 10 ارديبهشت مقابل سفارت امارات(جمعی از جوانان جبهه ملی ایران)

 

 

هموطنان عزيز !

تحولات و رخدادهاي سياسي در منطقه با سرعت بسيار بر عليه منافع ملي ايران مي گذرد بي آنكه حاكميت، اندك وقعي به آن نهد. كشور نوپاي امارات كه روزگاري به رسميت شناخته شدنش در گرو امضا كشور ايران بود امروز با پشتیبانی اتحاديه عرب و برخی ابرقدرتهای جهان چشم طمع به خاك اين سرزمين داشته و مترصد فرصت و خطاي مسئولان جمهوري اسلامي است تا به بهانه آن بخشي از اين آب و خاك را از ميهن عزيزمان جدا نمايد .

 

هم ميهنان گرامي !

يكي از خاندان هايي كه در تاريخ چند صد ساله اخير ايران هميشه مورد سرزنش تمامي ايرانيان قرار گرفته سلسله قاجار بوده است ، چرا كه با بي كفايتي و بي درايتي بیش از نیمی از اين سرزمين را به بيگانگان واگذار نمودند و در امانتي كه به دست آنان سپرده شد خيانتي فراموش ناشدني کردند. لذا ما ايرانيان براي حفظ تماميت ارضي کشور وظيفه خود مي دانيم با تمام وجود و با کاربرد تمامي ابزارهاي ممكن، امانت سپرده شده به خود را حفظ نماییم تا نه گزندي به كشور عزيزمان وارد گردد و نه در تاريخ به خيانت در امانت متهم گرديم. بنابر اين ما جوانان جبهه ملي ضمن دعوت از تمامي هموطنان، در روز 10 ارديبهشت ساعت 11 بامداد، همزمان با روز ملي خليج پارس ، به همراه ساير هم رزمان در برابر سفارت امارات گرد مي آييم تا اعتراض شديد خود را به گوش مسئولان آن شيخ نشين رسانده و اعلام نماييم که حتي اگر مسئولان جمهوری اسلامی در برابر گزافه گويي هاي آنها  سكوت كنند ، ملت ايران هرگز از يك وجب خاك خود نخواهد گذشت

به ایران بیاندیشیم (بیانیه سازمان جوانان حزب پان ایرانیست)

 

پاینده ایران

به ایران بیاندیشیم

ایرانیان!

چند صباحی است که دولتهای عربی بویژه امارات ,با تكيه بر حمايت هاي بين المللي و بهره گيري از شرايط نامساعد كشورمان ,ساز ناسازي با ايران كوك كرده;هوس خاكمان داشته و چشم طمع بر جزاير ما دوخته و مي كوشند مقدمات آنرا با تغيير نام خليج فارس و تكرار ادعاهاي واهي در مجامع مختلف و تريبونهاي گوناگون نسبت به آن سرزمينهاي پاك -تنب بزرگ,تنب كوچك و ابوموسي - كه اراضي اصلي ايران هستندو خواهند بود,فراهم آورد.از اينرو نمايشي از عزم و اراده ي ملي در دفاع از تماميت ارضي و سرزمین مقدسمان كه گرد هم آيي و تجمع ما ايرانيان در روز ملي خليج فارس - و عمليات بيت المقدس-در مقابل سفارت دولت امارات مي تواند يكي از جلوه هاي آن باشد,قدرت بازدارنده ي مناسبي در برابر اين توطئه هاي شوم و توطئه هاي خطرناك احتمالي آينده مي باشد.

اگر چه بديهي است,اما لازم به ذكر است كه مطلق پاسخ دادن به ادعاهاي كشوري كه در سال 1971,    درفقدان يك اراده ي طبيعي دروني ,با اراده و حمايت قدرتهاي متجاوز و استعماري پا به صفحه ي روزگار گذارده آماج و مقصود نهايي ما نيست,چرا كه اين دولت نوپيداي قراردادي نمي تواند از حق و حقوق تاريخي نسبت به سرزمينهايي سخن بگويد كه صدها و هزاران سال پيش از تحقق و تشكيل آن ,متعلق به ملت ما و جزءسرزمينهاي اصلي ايران بوده است.پس بنا به لحاط منطقي و حقوقي اگر بتوانيم درست و انديشيده عمل كنيم يعني آنچه امروز مفقوداست,ادعاهايي از اين قماش نمي تواند خطري براي ما باشد.اما از ناتواني در دادن پاسخهاي بايسته و از بي حسي و عدم حركت ما بيم آن ميرود كه جداي از دولتهاي قوي پنجه و نيز جداي از كشورهاي كوچك نوپيدا ,كشورهاي جديد التاسيس و ذره اي اقيانوسيه نيز با ديگران به طمع افتاده و هر كدام خواهان آن باشند,هر آنچه به سر دارند و به آن ميزان كه مقتضي باشد بعمل آوردند ;منزلتمان بيش از اين فرو شكند و نامي بجز ننگ نبريم...

اين تجمع و گردهم آيي جداي از آنكه  سبب مي شود دشمنان در طرح و پيگيري برنامه هاي ضد ايراني خود آهسته شوند سود ديگري نيز دارد و آن اينكه امروز بدانيم به ناچار و از بد روزگار به حالي هستيم كه مي بايست در مقابل دولت ناتوان و ضعيف و فاقد حقيقت امارات كه تبديل به محلي شده براي جذب سرمايه و گردشگران ايراني ,موضع دفاعي به خود بگيريم ;اين يك حقيقتي است كه ميبايست براي ما مسلم و يقين بشود كه با اين اوضاع مي بايد به خود آئيم و بيش از آن مقدار كه تا امروز بوده است به ايران و چگونگي احوال خود بيانديشيم.

وعده ي ما با شما ايرانيان ساعت 11 روز سه شنبه,10 ارديبهشت ماه 1387

خيابان وليعصر ,تقاطع ظفر(شهيد وحيد دستگردي),مقابل سفارت امارات

                           پاينده ايران

                                                               سازمان جوانان حزب پان ايرانيست